o słowotwórstwie i dziecięcej logice ...

Dzisiaj trochę nowości około Ammarkowych, bo chyba dawno nic nie było? 

Jak pisałam, Ammar odkąd przestał tytułować mnie "mama", zaczął zwracać się do mnie "mamo" i miał wtedy jakieś dwa lata z hakiem. Jak pisałam "mamusiu" nie tytułuje mnie prawie nigdy. Kiedyś nigdy, a od pewnego czasu, gdy ma zamiar dobrze rozpocząć negocjacje, zdanie rozpoczyna od "mamusiu". Spryciarz.

Kilka dni po opublikowaniu posta dotyczącego zdrobnień, syn mój, który z pewnością jeszcze nie umie czytać (powiedzmy, że w tej dziedzinie raczkuje, więc nie ma mowy, by ze zrozumieniem przeczytał tego typu tekst) rzekł:

- Mamusiu, jestem głodny ...

Gdy zawsze mówił:

- Mamo, (na przykład) jestem głodny ...

I, widząc zdziwienie malujące się na mym obliczu, dodał:

- postanowiłem, że teraz już zawsze będę mówił do ciebie "mamusiu", żebyś wiedziała jak bardzo cię kocham!

Nie mam nic przeciwko. Mamo jest konkretne i takie "nasze", ale mamusiu też piękne i takie ciepłe. No i rzeczywiście od czasu tego oświadczenia, zwraca się do mnie zawsze i bezwzględnie "mamusiu", a nawet, jak to ma w swoim Ammarowym zwyczaju, poszedł dalej ...

Kilka dni temu byłam czymś bardzo na przemian zmartwiona i zdenerwowana, podszedł do mnie i rzekł:

- Mamusiu, Kochanie choć przytulę Cię... 
Przytulana zapytałam:

- Ammarku, "mamusiu" no to już rozumiem, ale "kochanie"?

- Tak, powiedziałem tak, bo jesteś taka martwa i zawsze, gdy będziesz taka martwa, będę do ciebie tak mówił, żeby ci było miło, bo mi jest miło jak mówisz do mnie Ammarku kochanie.

Uśmiercono mnie za życia ... ale "mamusiu kochanie" z jego ust brzmi cudownie; od tamtej pory mówi do mnie "mamusiu", "mamusiu kochanie" lub "kochanie". Wyłącznie.

* * *

Podczas cowieczornego ogarniania mieszkania, zbierając i segregując porozrzucane wszędzie zabawki Ammara - a ma ich naprawdę dużo i wiele z nich to takie drobiazgi, nad którymi trudno zapanować - powiedziałam:

- Ammarku kochanie, musisz się już naprawdę nauczyć porządku. Mam dość wkładania tych samych zabawek w te same miejsca sto razy dziennie.

Ammar odparł:

- No to może kup mi nowe zabawki?

I wierzcie mi, to nie jest bezczelne dziecko .... 

* * *

Ammar chodzi/siedzi /biega i pod nosem wymawia jakieś dziwne słowa. 

- Ammarku - pytam - co to za dziwne słowa wypowiadasz?

- liczę po kuryjsku

- po kuryjsku?

- no tak, mamusiu, bo taekwondo to jest walka kuryjska

- kurdyjska? Eee. Aaaa koreańska!

- no mówię, że kuryjska

- synku, po arabsku to jest Kuria, ale po polsku to jest Korea, więc jest to koreańska sztuka walki, a nie kuryjska

- koreańska, dobrze

- a skąd Ty wiesz jak się liczy po koreańsku?

- nauczyłem się

- ale jak?

- no trener tak czasami odlicza

- eee i się nauczyłeś? 

- no tak

Wygooglowałam "liczebniki koreańskie", zawołałam Ammarka i poprosiłam, żeby policzył powoli. Wszystko się zgadzało. Ammar pięciolatek liczy więc po polsku, angielsku, arabsku i koreańsku. Poliglota?

 * * *

I jeszcze w temacie liczebników. Ammar liczy (dodaje i odejmuje) po polsku, arabsku i angielsku sprawnie do piętnastu. Ostatnio poznaje liczebniki od szesnastu do trzydziestu, chociaż umie odliczyć do stu, a nawet potrafi dodawać i mnożyć na wyższych cyfrach. To ostatnio jego ulubiona zabawa:
- Mamusiu, powiedz mi jakieś trudne liczby do dodania!
- Tysiąc plus dwieście plus dwanaście?
- yyyy tysiąc dwieście dwanaście!
- świetnie! A minus sto?
- yyy tysiąc sto dwanaście?
- brawo!
- jeszcze!
- ok, sto razy dziesięć?
- tysiąc!
- pięknie! A osiem plus pięć?
- trzynaście
- minus sześć
 - yyy sześć, nie nie! pomyliłem się! Oczywiście, że yyy (paluszki idą w ruch) siedem! 
- dwadzieścia plus dwadzieścia?
- czterdzieści
- dwadzieścia minus dwadzieścia?
- zero!
itd.
Natomiast, gdy liczy po kolei to po szesnaście w górę wygląda to tak:
- siedemnaście, osiemnaście, dziewiętnaście, dwadzięśtnaście 
- seventeen, eighteen, nineteen, twenteen
...żeby mi się nie wydawało, że hoduję geniusza. 

***

Pozostając przy tematyce szkolnej i zahaczając o tematykę chorobową. Ammara kilka dni temu, późnym wieczorem bardzo bolał ząb. Już raz leczony. Pomna faktu, że dziecko jest już na etapie umiejętności wykorzystywania lekkiego kataru jako karty przetargowej w negocjacjach w rodzaju "nie mogę iść jutro do przedszkola", gdy popłakiwał obejrzałam ząbek, przytuliłam i powiedziałam:
- jutro po przedszkolu pójdziemy do dentysty
- ale mamusiu, dlaczego po przedszkolu? Ja nie wytrzymam z bólu w przedszkolu!
- a może nie boli Cię ząbek tylko nie chcesz iść do przedszkola, co? 
- usięgam znaczy yyy przysięgam, że mnie boli. Okropnie. I jak będę płakał w przedszkolu, to nauczycielka zabierze mi gwiazdkę!
- jaką gwiazdkę?
- za każdy dzień dostajemy gwiazdkę, ale tylko wtedy, gdy jesteśmy mądrzy i grzeczni i nie płaczemy. Jak ktoś np. zapłakał albo był niegrzeczny albo czegoś nie umiał, to nie dostaje gwiazdki. Musisz mieć pięć gwiazdek, żeby dostać dużą gwiazdkę za cały tydzień. I dzisiaj liczyliśmy i ja mam teraz najwięcej gwiazdek za tygodnie. Mam dwanaście gwiazdek znaczy dwanaście tygodni byłem idalny (idealny), a Malak ma jedenaście i jak jutro pójdę do przedszkola i będę płakał przez ten ząbek, a będę płakał na pewno, bo bardzo mnie boli, to nauczycielka mi zabierze gwiazdkę. 

Nie wiem co sądzić o tych metodach (kara za płacz?), ale Ammar tak mnie rozczulił tą relacją ... no i widząc, że rzeczywiście cierpi a nie symuluje, sprawiłam (a właściwie sprawił tata Ammara), że rano siedział na fotelu dentystycznym. Wyleczono mu trzy ząbki. Nawet nie jęknął. W nagrodę dostał od dentysty kolorowanki (oczywiście ze Spidermanem), kredki oraz naklejki (ze Spidermanem - wiadomo) i podsumował: 
- wiesz mamusiu, wolę chodzić do dentysty niż do przedszkola. Za jedną grzeczność dostałem trzy super prezenty, a tam się muszę tak namęczyć, żeby dostać jakąś głupią papierową gwiazdkę!

No fakt. Swoją drogą nauczycielka arabskiego Ammarka i opiekunka (wychowawczyni) jego grupy, choć nie mogę zarzucić jej niczego w zakresie nauczania (naprawdę poziom jest bardzo wysoki i nie jest to metoda zakuć-zdać-zapomnieć - Ammar naprawdę ma coraz lepszą wiedzę i umiejętności) jest bardzo surową personą, która uśmiechu z pewnością nie ma wpisanego w kod genetyczny i, która - z tego co mówią dzieci - sporo na nich krzyczy (w przekazie Ammara: "ona się ciągle drze"). Ammar jej nie lubi, a wręcz chyba trochę się jej boi. Szkoda, bo przecież można chyba i dobrze nauczać i czasami się uśmiechnąć, nie krzyczeć na pięciolatki za to, że krzywo napisały literę i nie zabierać dziecku gwiazdki, dlatego, że popłakało się przez bolący ząb czy jakieś przedszkolne niepowodzenie ...

***

Ammar, choć niezbyt często, czasami robi kalki językowe w obie strony. Ostatnio miał pisać wszystkie litery alfabetu angielskiego i arabskiego, których się dotąd nauczył i wszystkie liczby od 1 do 20 w obu systemach, bo jutro klasówka. Gdy ociągał się z siadaniem do nauki i musiałam ostro postawić sprawę, rzekł: 

- kochanie, zobaczysz, jak skończę się bawić, to tak pięknie wszystko napiszę...no najpiękniej na świecie i nawet nie wyjdę na dwór!

Na dwór nie wyjdzie? 

- nie wyjdziesz na dwór? No nie wyjdziesz syneczku, leje i jest już ciemno. 

I wtedy załapałam a on jednocześnie zaczął mi tłumaczyć: 

- no wiesz ... no jak to się po polsku mówi? Yyy, no zapomniałem. Po arabsku jak mówię, że na przykład chcę iść na dwór, to mówię bedi ruch barra (chcę iść na dwór - na zewnątrz), a jak piszę, to nauczycielka mi mówi (znaczy krzyczy): "ma uktub barra!" (nie pisz na zewnątrz/poza linią). A po polsku? No nie pamiętam jak to było. 

Dość dawno nie używaliśmy sformułowania "wychodzić poza", "wychodzić poza linię" czy "wyjeżdżać", bo ta kwestia została w znacznym stopniu opanowana, no to skoro tak, to Ammar postanowił tak pięknie pisać, żeby nie wychodzić na dwór. Wszystko jasne. 

* * *

I to tyle z zapamiętanych. Tyle rzeczy umyka ...